Pagina op het hoogste niveau 1

GEA KRING TWENTE

Excursies en GEA dagen.

Inhoud:

Vooraf aan de Hemelvaartexcursie 2006 Hemelvaartexcursie 2006

Najaarsexcursie 2005 Hemelvaartexcursie 2005 Excursie Wülfrath 2005

Hemelvaartexcursie 2004 Gezelligheidsdag 2005 Gezelligheidsdag 2004

Stadswandeling Deventer 2006 Gezelligheidsdag 2006

Vooraf aan de Hemelvaartexcursie 2006.

De Hemelvaartexcursie van Gea Kring Twente 2006 ging naar het Fichtelgebirge in Noord Beieren. Voor ons doen een fikse afstand, zeker voor twee dagen zoeken. Al gauw was voor ons het besluit gevallen in ieder geval langer te gaan, minstens een week. We zijn dan ook met zijn vieren, Fred, Aafke, Joke en ondergetekende de zondag voor Hemelvaart naar Fichtelberg gegaan.

Het internet biedt voor een hoop zaken uitkomst. Ook als het om vindplaatsen van mineralen gaat. De informatie die je raadpleegt moet wel van recente datum zijn, anders gaat het net als met de prachtige verhalen die in de Lapis staan. In het verleden kon alles, nu niets meer. Veel was er niet te vinden op het internet, maar een verhaal over de Acherwiese van 2005 zag er hoopvol uit. Bovendien wilden we niet hele dagen zoeken, maar ook iets van de omgeving zien. Op het programma stond het slot Ermitage bij Bayreuth en het Felsenlabyrint bij Wunsiedel.

Maandagmorgen zag het er goed uit, niet koud en de zon scheen. Een dagje Bayreuth leek ons een goed idee. Het is een mooie oude stad met een aantal markante gebouwen, waaronder het Opernhaus. Het centrum is een gezellige winkelstraat, zogenaamd voetgangersgebied, met als enige nadeel dat de stadsbussen er wel mogen rijden. Het duurde dus ook niet lang of ik liep hopeloos in de weg voor de bus. De chauffeur bleef heel rustig, maar een dame een eindje verderop stond zich hevig op te winden en probeerde mij met de armen zwaaiend en luid schreeuwend duidelijk te maken dat ik aan de kant moest. Je hebt vakantie of je hebt het niet!

Na de middag richting Eremitage, een eindje buiten de stad. Een park van 49 hectare oppervlakte met een slot dat in 1715 gebouwd is en het park dat in 1735 door Markgraf Friederich aan zijn vrouw geschonken werd. Het park bevat veel Barokke elementen. Grote vijvers met strakke heggen eromheen. Sommige gedeelten zijn aan renovatie toe en op verschillende plekken is men hiermee bezig. Verrassend is het theehuis; mooi van lelijkheid met een gouden koets op het dak en pilaren in kitscherige kleuren, die bij nader inzien geheel bekleed zijn met mineralen en gesteenten. De witte bestaan uit kwartskristallen; de andere kleuren uit jaspis, koperslakken ea. Aan beide zijden van het gebouw bevinden zich half ronde gaanderijen die een grote vijver met fonteinen omsluiten. Aan renovatie toe is het barokke zwembad met allerlei mythologische beelden. Op zich een prachtig geheel, maar in slechte staat van onderhoud. Het is park vrij toegankelijk en zeker de moeite waard.

Achter in de middag nog even mineralen zoeken. De beschrijving van de Acherwiese, die Achter Achter in de middag nog even mineralen zoeken. De beschrijving van de Acherwiese, die ik van internet geplukt had, klopte als een bus. Al gauw liepen we over een akker met maïs te struinen op zoek naar groene granaat. Stenen lagen er genoeg, maar granaat, ho maar! We moesten onze expeditie helaas afbreken door een opkomend onweer. Fred raapte nog een stukje op dat er hoopvol uitzag en wij haastten ons naar de auto. Morgen gaan we eens aan de andere kant van de akker kijken. Misschien hebben we daar meer succes.

Voor de dinsdag staat een bezoek aan het Felsenlabyrinth-Luiisenburg bij Wunsiedel op het programma. Tijdens het bovencarboon, 240 miljoen jaar geleden, werden de plooien van een al lang niet meer bestaand hooggebergte gevuld met gloeiende magma. Over een lange periode stolde de magma tot Graniet. Het dekgesteente, bestaande uit Schiefer en Marmer erodeerde weg door de jaren heen. Sinds het Tertiair, 30 miljoen jaar geleden, kreeg de erosie vat op de Graniet. De verwering werd bevorderd door de horizontale en verticale scheuren in de graniet, die ontstaan waren door de onregelmatige afkoeling. Het bijna tropische klimaat van het Tertiair bevorderde de chemische afbraak; de vorst en de temperatuurwisselingen tijdens het daaropvolgende Diluvium brachten een hevige mechanische verwering teweeg. Omdat de erosie het eerst de hoeken en kanten aanpakt ontstaan er eerst wollsack en matrasvormige bouwsels. Toen vervolgens de zich in de naden bevindende erosie resten weggespoeld worden veranderen de blokken Basalt langzaam van positie en vallen uiteindelijk van elkaar. Het resultaat is het Felsenlabyrinth. Er is een wandeling uitgezet die tussen en onderdoor de gigantische Granietblokken gaat. Brede doorgangen worden afgewisseld door kruipdoor-sluipdoor gangetjes waar je bijna op je knieën door heen moet.

Vermoeiend, maar heel leuk en indrukwekkend.

Na de middag gaan we naar Wunsiedel en komen in het Fichtelgebirgsmuseum terecht. Naast een collectie voorwerpen uit de omgeving herbergt het een prachtige mineralenverzameling.

De indeling is nu eens niet volgens Strunz, maar naar de geologische indeling van het gebied. In elke vitrine hangt een geologisch kaartje met daarop aangegeven de gesteentelaag. Verder geslepen voorbeelden van het gesteente en de mineralen die er in voorkomen. Mooie gesteente voorbeelden en prachtige stukken met mineralen.

Achter in de middag weer naar de Acherwiese, nu aan de andere kant. De eerste steen die ik opraap is raak. De groene granaatje zijn met het blote oog te zien. Ze zitten in Albiet. Als we de akker oplopen en weten welke stenen we moeten hebben, Gneis met Albiet, vinden we in een uur tijd een emmer vol. Er zitten ook stukken bij met groene kristallen, waarschijnlijk Epidoot.

Onze dag is weer goed. Als we bij het hotel komen zijn Piet en Ann aangekomen..

Woensdagmorgen gaan de drie mannen op zoek naar een paar groeves in de buurt van Tröstau en gaan de dames aan de wandel. We worden door een vriendelijke inwoner letterlijk en figuurlijk het bos ingestuurd. Van de groeves, die al jaren stilliggen, is niets terug te vinden. Na een wandeling van een uur besluiten we terug te rijden naar de grote weg van waaruit we een groeve hebben zien liggen. Deze te vinden was niet zo moeilijk, toestemming om er in te komen onmogelijk. Omdat Piet niet op de Acherwiese is geweest gaan we uiteindelijk daar maar naar toe.

Rond half twee zijn we, net als de vrouwen weer bij het hotel. We besluiten met de Sessellift vanuit Bishofsgrün de Ochsenkopf op te gaan en weer naar beneden te wandelen. De berg is 1024 meter hoog en geeft een prachtig uitzicht over het Fichtelgebirge. De wandeling van ruim een uur is mooi, al begint het weer langzaam minder te worden. Als we naar het hotel rijden regent het. En niet voor de laatste keer die week. Een groot deel van de deelnemers aan de Hemelvaartexcursie is inmiddels aangekomen; de groep wordt steeds groter.

De donderdag morgen gaan een aantal mensen naar een groeve; Fred en ik blijven in de buurt. Wij gaan in het bos tegenover de oude zilvermijn op zoek naar Rookkwarts, dat daar volgens een oud verhaal uit de 80er jaren te vinden moet zijn. Sporen van oude mijnbouw waren er genoeg in het bos; pingen en een lange diepe geul waren er de overblijfselen van. In het bos lagen stenen met aders van Haematiet voor het oprapen. Geen kristallen maar toch wel mooi. Van de Rookkwarts was niets te zien. Na een paar uur in de stromende regen gelopen te hebben vonden we het welletjes. We zijn nog even bij de oude mijn gaan kijken die nu te bezoeken was. De gids vertelde dat er Zilver en Goud gevonden was in het verleden. De Haematiet in het bos bevatte ook een heel klein percentage zilver. Vandaar de mooie glans. Het goud werd op 600 meter diep uit Pyriet met een beetje Goud erin gewonnen. De gids verkocht stukjes hiervan tegen een redelijke prijs.

De anderen zijn in de Basaltgroeve Tichelberg Bij Pechbrunn geweest. Zij hebben daar mooie zeolieten gevonden.

De rest van de groep voor de excursie was nu ook aangekomen.

De Hemelvaartexcursie kon beginnen.

Bert

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hemelvaart 2006

Naar het Fichtelgebergte. Voor ons een heel nieuw gebied. Op pad met een gids, Michael Marr. Vol goede moed vertrekken we woensdagmorgen en komen na een drukke maar goed verlopen reis aan bij Gasthof Markhof. Foto's op internet blijken toch altijd mooier! Het pension is gedateerd, maar de prijs is er naar. En Frau Gisela Markhof is een geweldig gezellige, hartelijke gastvrouw. Alles is mogelijk, ze geniet zichtbaar van ons. We voelen ons thuis en zouden zo teruggaan.

We zien 's woensdags de zon nog volop schijnen, iets wat de dagen erna helaas bijna niet meer voorkomt.

Donderdagmorgen gaan we met zeven mensen -we hebben de dag nog voor onszelf- naar de basaltgroeve Teichelberg in Pechbrunn.De regen valt met bakken uit de lucht, als we uit de auto stappen.Dat wordt dus direct regenpakken aan. We hebben het geluk twee Duitse mineralenzoekers tegen het lijf te lopen, die net weer weg willen, maar ons eerst nog even heel vriendelijk naar de goede plek brengen. Witte plekken schitteren ons tegemoet met veel holtes. Natroliet, Phillipsiet, andere zeolieten. Hoewel alles nat is, de stenen glad zijn en het zoeken dus moeilijk is, is het toch een feest.Vooral als het al vrij snel weer droog wordt. Leg dat maar eens uit aan "normale" mensen!

's Middags gaan we langs de Acher Wiese, waar Bert en Fred de dag ervoor mooie, groene granaatjes gevonden hebben. Het zal de kou wel zijn: wij vinden niks.

De heren gaan daarna nog even naar het bos tegenover het Silbereisenbergwerk. Hier hebben Hans, Albert en ik de dag ervoor naar rookkwarts gezocht, maar alleen wat hematiet gevonden. Deze keer vinden ze veel meer mooie hematiet door een gelukkige "krabactie"onder een boom.De hele groep is hier de dagen erna wel geweest om wat hematiet mee te nemen.

Ik hou het voor gezien, vind de warme douche om mezelf weer op temperatuur en de verwarming om de kleren droog te krijgen, even belangrijker. Beide functioneren prima en blijven de dagen erna helaas belangrijk.

's Avonds is iedereen gearriveerd en eten we met een grote groep in een restaurant in de buurt.Het is weer ouderwets gezellig.

Vrijdagmorgen beginnen we met z'n allen - we hebben zelfs gasten uit Den Haag - aan onze excursie.Na wat aanloopproblemen, omdat onze gids te laat is door familieomstandigheden, starten we om kwart voor elf in Gefrees bij een maisveld waar in de stenen van het land diopsied gevonden kan worden.Het is fris maar droog. De klim omhoog laat ons voelen hoe ongetraind we zijn.Onze vondsten zijn minimaal, maar misschien hebben anderen meer gevonden? Ik geniet in ieder geval van de natuur.

Na een uurtje gaan we naar de omgeving van Falls, waar we op zoek gaan naar rose granaatjes,weer aan de bosrand. Met de gids bekijk ik een interessante ontsluiting, waar ook nog twee stukjes disthen zitten.(hij krabt er eerst het mos af!) De rest is door mineralenzoekers meegenomen.

Het is nog steeds droog, als we hier weggaan.Het restaurant waar de gids wil pauzeren slaan we over, want we willen allemaal graag naar de Halden van de Johanneszeche en de lucht wordt steeds grijzer.

De Halden zijn inderdaad wat we allemaal graag willen: heel veel stenen waarop iedereen zich naar hartelust op zijn eigen manier kan uitleven; binnen de kortste keren is iedereen hier zielstevreden bezig.Helaas begint het vrij snel te miezeren, overgaand in steeds hardere regen. Maar we laten ons niet kisten, gaan gewoon door. Er worden leuke dingen gevonden: sterrenkwarts, calciet, dolomiet, muscoviet, tourmalijn en zelfs een beryl!

Thuis weer het ritueel: warme douche/ natte kleren op de verwarming.

In de Gaststube dan gezellig koffie, een wijntje, kletsen, grappen en grollen, opmerkingen die heen en weer vliegen, samen eten, weer een drankje. Deze gezelligheid vind ik ieder jaar weer het hoogtepunt. Het voelt zo heerlijk vertrouwd in de groep. Dan zing je toch vanzelf de mooiste duetten met Fred en danst de Engelse wals met Herman? Ik vind het heerlijk, dit onbezorgd genieten.

De zaterdag is bijna een copie van de vrijdag. We gaan alleen vroeger op pad. Naar de omgeving van Erbendorf deze keer. Achter de Sportplatz in het bos zoeken naar cerussiet, een stuk verderop krabben in het bos om magnetiet te vinden, dan weer naar een bosrand om fosfaten te zoeken. De vondsten zijn niet echt geweldig, maar het is droog. Tot twaalf uur!

Met een aantal mensen zijn we na het officiële programma teruggegaan naar de Halden van de Johanneszeche.Daar worden we nat tot op het bot, maar je geeft als echte mineralenzoeker niet op, nietwaar?

Onze wandelclub heeft zich deze dagen trouwens ook kranig geweerd. Het is hier steiler dan in het Sauerland. De dames zijn ook regelmatig nat geworden, maar hebben toch genoten van dit mooie wandelgebied, laten ze weten. Jammer dat An moest afhaken, maar die organiseert dan prompt weer een slakkenrace. Creativiteit alom.

Het "slotavonddiner"in de Markhof is uiteraard heel gezellig. Hans organiseert spontaan een verloting omdat hij al heeft voorzien dat de vondsten wat minder zouden zijn. Ook onze gids brengt nog wat mineralen mee.

Na een nacht met heel veel regen, is het de volgende morgen zowaar droog als iedereen vertrekt. Wij blijven nog een dag en gaan nog een keer naar Pechbrunn. En geloof het of niet: we zoeken daar heerlijk met het zonnetje in de rug. We gaan naar het museum in Wunsiedel terwijl de zon schijnt. Aan te bevelen trouwens, dat museum. En als we 's avonds zitten te eten in de Markhof schijnt de zon nog steeds. Maar oh, wat is het stil! We zitten er helemaal alleen. Was Jan (Burgermeester) er maar om dat wonderschone Schwalbenlied van Heintje nog eens op zijn geheel eigen wijze te zingen. ( bedankt Jan, het heeft nog dagen in mijn hoofd gezeten!)

We gaan maar vroeg naar bed en maandagmorgen weer naar huis.

Frau Gisela Markhof laat ons nog wel weten dat ze ontzettend van ons genoten heeft: we waren allemaal zo vrolijk en gezellig en niemand zeurde. Dat horen we toch ieder jaar! Zullen we dat vooral zo houden? Dank jullie wel, allemaal!

Riet Leuverink

GEA KRING TWENTE GEZELLIGHEIDSDAG 2006

Zaterdag 21 oktober vond de jaarlijkse gezelligheidsdag plaats met het vaste thema:een beetje geologie, een
beetje cultuur en een beetje natuur en veel gezelligheid. Doel van de reis was het voormalige eiland Schokland in de Noordoostpolder en een orchideeënkwekerij in Luttelgeest. Ruim 30 personen hadden zich aangemeld; een behoorlijke groep. Het vertrek- en het eindpunt was Van der Valk in Hengelo. Enkele mensen gingen direct naar het Museum Schokland.

Een half uur later dan de planning, her en der werd aan de weg gebouwd, kwam de groep aan bij het museum. De gids was in geen velden of wegen te zien, dus konden we daar eerst achteraan bellen. Vanwege een communicatiestoornis had hij de afspraak niet genoteerd en was hij er dus niet. Om half die 's middags was er wel een 'huifkartocht' met gidsen. Improviseren dus maar, daar zijn we toch goed in. Dan maar eerst naar Luttelgeest.

Rond half twaalf zaten we aan de koffie in het restaurant van de kwekerij. Daarna naar binnen. Via een winkel waar j orchideeën te kust en te keur worden aangeboden kom je in de bushbush. Je waant je compleet in een Zuid-Amerikaans regenwoud. Alleen de vogels en de apen ontbreken. En overal bloeiende orchideeën en andere tropische planten. Een complete rivier met stroomversnelling, grote stapstenen en vissen loopt door het geheel. Grote Koykarpers zwemmen vrolijk rond. Je kijkt je ogen uit!

In een ander deel is de Maleisische tuin met en waterval, Aziatische beelden, prieeltjes en vazen. Mooie doorkijkjes en verrassende plekjes.

De kwekerij is ook toegankelijk voor publiek. Je wandelt door de kassen waar duizenden planten staan. Een deel begon net te bloeien, andere stonden in volle bloei. Rond twee uur zijn we maar weer naar Schokland gegaan.

De 'huifkarren' bestonden uit open wagens met zitplaatsen en een tractor ervoor. Het grootste deel van de groep ging met het wagentje, een stuk of zes kozen ervoor het eiland te voet te verkennen. Voor ieder een leuke tocht.

Na onze omzwervingen over Schokland zijn we het museum ingegaan. Daar zie je de geschiedenis van het eiland aan de hand van oude foto's en voorwerpen. Voor de petrografiemensen werd de zolder opengedaan om er de grote zwerfstenen collectie te bekijken. Helaas was, door de omzetting van het programma, de tijd aan de korte kant. We hebben afgesproken met de petrografie werkgroep een andere keer een langer bezoek te maken.

Rond vijf uur ging de reis weer richting Hengelo, waar een aantal mensen ter afsluiting nog gezellig zijn gaan eten.

Een geslaagde gezelligheidsdag.

Een aantal foto's.

Najaarsexcursie Steinbruch 'Donnerkuhle en Grube 'Calcit'

Zaterdag 28 oktober 2005 hebben we met +/- 20 deelnemers de groeves "Donnerkuhle in Hagen en "Calcit" in Holzen bezocht. De weergoden waren ons goed gezind, de zon scheen. Ideale omstandigheden voor een mooie dag.

Om 09.30 ging de groep goed gemutst de Donnerskuhle in. Achter in de groeve lag voldoende vers materiaal en al gauw klonk het getik van de hamers en werden de eerste stukken gevonden. Mooie Calciet in verschillende kleuren en vormen. Kwarts en kleine rookkwartsjes. De zgn. 'Eulenköpfe', een fossiel dat omgezet is in Calciet, werden ook gevonden.

Na de middag was de Grube Calcit in Holzen het reisdoel. Op verschillende plekken in de groeve waren leuke dingen te vinden. Pyriet met Sfaleriet kristalletjes (micromount), Bariet, Dolomiet en Calciet in verschillende kleuren.

Al met al een zeer geslaagde dag met goede vondsten.

Hemelvaart 2005.

Dit jaar was het reisdoel het Sauerland met name de omgeving van de Diemelsee. De groep had onderdak in Heringhausen op twee locaties. De excursiecommissie was erin geslaagd toestemming voor een aantal groeves te krijgen, zodat het programma van donderdagmiddag tot en met zondagmorgen goed gevuld was. Het enige dat nog roet in het eten kon gooien was het weer. Gelukkig viel dat mee; het was koud maar op een paar buien na droog.

De groep bestond uit +/- 20 personen, waarvan een zestal dames zich niet voor mineralen interesseren. Zij hebben de dagen doorgebracht met wandelen en een dag winkelen.

Donderdagmiddag zijn we begonnen in de Diabaas groeve van de Briloner Hartsteinwerke. De vondsten bestonden voor het grootste gedeelte uit Calciet. Verder wat Aragoniet en Goethiet. Veel van de Caciet was helaas beschadigd, maar met enige moeite waren er ook mooie hele kristalgroepen te vinden. Al met al heeft iedereen zich kostelijk vermaakt en het nodige meegenomen.

Voor de vrijdag stonden twee groeves op het programma. Echter één van de excursiecommissieleden was eerder in de week een kijkje gaan nemen in Dreislar bij de storthoop van de Barietmijn. Er wordt daar weer volop gewerkt. Men is bezig vanaf het diepste punt in de mijn omhoog te werken. Daarna wordt de gang dichtgestort. Op de storthoop lag een vracht aan materiaal met daarin mooie micromounts van Bariet, Ankeriet, Dolomiet, Chalcopyriet, Malachiet en zelfs Strontianiet. Enkele handstukken met Bariet werden ook gevonden. Nadat de vondsten de laatste jaren nihil waren geeft dit weer perspectief voor de toekomst. We hebben hier de hele dag doorgebracht en veel gevonden.

Omdat we voor de groeve Hildfeld vanaf twaalf uur toestemming hadden zijn we in de ochtend nog weer even naar Dreislar gegaan. De groeve van na de middag was geen succes. Het was ijzig koud en de wind blies ons recht in het gezicht. Toen er ook nog wat regen bij kwam hield iedereen het gauw voor gezien. Een paar mensen zijn daarna nog naar de Groeve Lahrmann gegaan en hebben daar nog wat gezocht. Ook daar waren de vondsten niet spectaculair. Hoofdzakelijk Calciet. De anderen hebben een warme Konditorei opgezocht voor Kaffee mit Kuchen

Voor de zaterdagavond stond de traditionele gezamenlijke maaltijd op het programma. Bij Hotel Immenhof stond de lange tafel gedekt en met zo'n groep is het dan al gauw gezellig. de excursiecommissie, en met name Albert werd nog even in het zonnetje gezet. Hij moest zelfs onder het eten aan het hameren.

De andere avonden hebben we bij Café-Restaurant 'Seeblick' gegeten. Met de hele groep aan een lange tafel. Een voortreffelijke maaltijd en een drankje zorgden ervoor dat iedereen aan zijn trekken kwam. Het was een heel gezellige boel.

Voor de zondagmorgen stond de Groeve Bleiwäsche op het programma. Onderin de groeve was gesprongen en er lag behoorlijk veel Galeniet, stukken van enkele kilo's. Verder werd er mooie Malachiet gevonden.

We kunnen terugzien op een geslaagde en heel gezellige excursie. Excursiecommissie bedankt.

Excursie Wülfrath 10 april 2005

De voortekenen waren niet best: sneeuw, regen en akelig koud! Maar ja, de afspraak staat en dus op naar Wülfrath in de buurt van Düsseldorf.

Je steekt je neus om 07.00 uur buiten de deur en het klopt. Het miezert en het is koud. We hadden op twee uur rijden gerekend, maar zondags is er geen kip op de weg dus na vijf kwartier stonden we aan de poort van de Rheinische Kalkwerke. Een paar deelnemers stonden al te wachten. Mopperend dat ze zo vroeg waren en te rillen van de kou. Rond kwart voor negen kwam de gids en om negen uur kon het feest beginnen.

Als je dan de grootste kalksteen groeve van Europa inrijdt weet je niet wat je ziet. Eerst langs een enorm diepe groeve, die niet meer productief is en dan naar de tweede. Niet zo diep maar een keer zo groot. Het was goed dat we er met de auto in konden, want als we het hadden moeten lopen, waren we een hele dag onderweg geweest.

Aangekomen op de plek waar iets te vinden moest zijn vertelde de gids dat dit gedeelte onbruikbaar is voor verwerking maar wel afgebouwd wordt omdat eronder nog 400 meter bruikbare kalk zit.

De eerste plek was een wand met klei en holtes met Kwarts. Kwartspunten van enkele decimeters lagen voor het oprapen of konden op een aantal plaatsen uit de wand gebroken worden. Als je omhoog keek zag je platen van soms enkele vierkante meters met vuistgrote kristallen. Helaas meestal onbereikbaar. Maar er was genoeg om mee te nemen.

Een eindje verder was een plek voor micromounters. Een laagje met Chalcopyriet, Markasiet, Sfaleriet, Rosasiet, Azuriet en Auricalciet. En waarschijnlijk nog andere mineralen. Ook hier kon iedereen aan zijn trekken komen.

Tegen twee uur was iedereen voorzien van het nodige materiaal en werd de thuisreis aanvaard.

Al met al een zeer geslaagde excursie met goede vondsten.

De vondst van de dag: naaldvormige Markasiet !

------------------------------------------------------------------------------------

Hemelvaart 2004.

Na en paar jaar geen excursie met Hemelvaart zijn we er dit jaar maar weer eens op uitgetrokken. De tweede helft van mei was een gunstige tijd . Geen voorjaarsvakantie. De bestemming: Vogelsberg, Hessen

Om het geheel rond te krijgen had nog al wat voeten in de aarde. Een pension was in een mum van tijd geregeld. Één e-mail en de zaak was rond. Mevrouw Bechthold zou voor ons allemaal onderdak verzorgen.

Voor de toestemming om groeves te bezoeken voldeed dit moderne communicatie middel aan geen kant. Geen enkele reactie op één afwijzing na. De enige oplossing was er naartoe. Door allerlei omstandigheden kon dit pas op het laatste moment. Uiteindelijk hebben Piet en Hennie, die helaas zelf verhinderd waren om mee te gaan, de zaak rond gemaakt. Ze kwamen terug met de toestemming voor een aantal groeves.

Van de achttien deelnemers kwam het grootste deel op woensdag aan bij Pension Bechtholt in Schotten-Rainrot. Op twee na hadden we onderdak bij haar. We werden er zeer goed ontvangen. In de tuin konden we gebruik maken van het terras. ’s Avonds hebben we met zijn allen bij de Kupferschmiede, een restaurant vlakbij, gegeten. Heel gezellig. In zo ver was de excursie al geslaagd.

Donderdagmiddag stond de eerste groeve in Ober Widdersheim op het programma. Bij toeval troffen we daar een van de werknemers, die ons vertelde gat helemaal onderin de groeve bij het water er genoeg materiaal lag. Het was een eind lopen, maar het loonde de moeite. Glasheldere Chabasiet, mooie Calciet lagen er voor het oprapen.

De volgende dag naar Gedern. Dat was makkelijk zoeken. Vlak bij de ingang lag een grote storthoop met voldoende mogelijkheden iets te vinden. Zo op het oog Phillipsiet, Chadasiet e.a.

Na de middag ging het naar Ortenberg. Even melden bij het kantoor: "Slecht ter been? Dan neemt U toch de auto mee; er wordt toch niet gewerkt!" De plek waar iets te vinden was, was moeilijk te bereiken, of door het water of onder langs de steile wand. Het was zeer de moeite waard. Prachtige stukken met Natroliet en geen micro-formaat. Verder Phillipsiet en Aragoniet.

De zaterdag naar Michelnau; de zgn. beeldhouwersgroeve. Een verhaal apart. We kwamen daar aan en troffen er een groep mensen dia in alle staten was. We waren echt niet welkom. Enigszins beduusd stonden we nog wat te kijken toen de reden van de opschudding duidelijk werd. Men had het hek geforceerd en in de groeve allerlei vernielingen aangericht. Beelden kapotgemaakt enz. Toen duidelijk werd dat wij niet de schuldigen waren, draaide de stemming bij en werd het nog heel gezellig. Ook hier waren de nodige zeolieten te vinden.

Na de middag is een aantal mensen naar Rockenberg gegaan en een deel terug naar Gedern. De vondsten in Rockenberg waren niet spectaculair; een handvol kleine barietroosjes.

De zondag op de terugweg naar de groeve Jaco-Weigel KG in Herborn-Seelbach. In het verleden zijn hier prachtige vondsten gedaan. Nu was er echter niet veel bijzonders te vinden; een beetje Calciet.

Al met al konden we terug kijken op een heel gezellige goede excursie met dank aan Piet en Hennie voor de voortreffelijke voorbereiding.

GEA Dagen

Gezelligheidsdag GEA Kring Twente 2005

Na Giethoorn, Grouw, Laren(NH) en Münster stond de jaarlijkse 'gezelligheidsdag' in het teken van Borculo; een oud stadje in de Achterhoek. Wie veel oude panden ed. verwacht komt een beetje bedrogen uit, want de wervelstorm van 1925 heeft een groot deel van het stadje verwoest, maar ondanks dat is er genoeg te zien dat een bezoek de moeite waard maakt. Natuurlijk het Kristalmuseum op de eerste plaats en verder het Brandweermuseum en toch ook een aantal leuke plekjes zoals de oude watermolen.

We zijn 's morgens begonnen bij het Kristalmuseum. Het is gevestigd in het voormalige stadhuis van Borculo. Han Kamphuis, de eigenaar, is er in geslaagd om zonder enig overheidsgeld een prachtige collectie samen te stellen van allerlei zaken die met mineralen, fossielen en mijnbouw te maken heeft.

De opbouw van het tentoongestelde wijkt af van andere musea. De mineralen zijn gerangschikt naar landen waar ze gevonden zijn in mooie overzichtige vitrines. De fossielen deels op vindplaats, deels op tijdperk. Er is een uitgebreide collectie mijnlampen aanwezig, een zaal met fluoriserende mineralen en er staat een oude slijpbank voor diamant, met daarbij de nodige werktuigen uit de diamantslijperij. Bert Kamphuis leidde ons rond en wist met een enthousiast verhaal de bezoekers te boeien. De tijd vloog om.

Na de lunch stond er een stadswandeling met een gids door Borculo op het programma. Twee mensen van de VVV gingen met ons op pad. Zij lieten ons een aantal historische punten van het stadje zien en wisten op een onderhoudende wijze over de historie van Borculo te vertellen. We werden na zo'n 2 uur afgezet bij het volgende programmapunt:

Het Brandweermuseum. Normaal gesproken tot 4 uur geopend, maar wij mochten net zo lang blijven tot we alles gezien hadden. Perfect geregeld. Er was van alles te zien op het gebied van de brandweer. Een groot aantal historische spuitwerktuigen en een prachtige collectie voertuigen uit de historie. Het was echt de moeite waard om te bekijken.

Ter afsluiting van de dag zijn we gezamenlijk gaan eten bij de oude watermolen. Het was weer eens een geslaagde dag.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Gezelligheidsdag GEA Kring Twente 2004

Onder het motto een beetje geologie, een beetje natuur, een beetje cultuur, veel plezier en veel gezelligheid gingen we met z’n zestienen op pad. Het reisdoel was de stad Münster. Op het programma stond een bezoek aan het Mineralogisch Museum van de Westfaalse Universiteit en een stadswandeling onder leiding van een locale gids.

Vanuit Gronau gaat de trein naar Münster en met een groepskaart is een retour de ideale reisgelegenheid. Voor dat geld kan je niet met de auto en bovendien is het veel gezelliger.

Om half negen stonden we in het herfstzonnetje klaar voor vertrek. De zon heeft ons de gehele dag begeleid, zodat het voornemen ergens op een terras te belanden gelukkig niet in gevaar kwam. De trein vertrok om kwart voor negen en een uur later stonden we op de Hauptbahnhof van Münster, midden in de stad. En toen was er koffie!

Het Mineralogisch Museum was speciaal voor ons geopend en we werden opgewacht door de conservatrice die ons van harte verwel

komde.

Na een van het museum konden we alles op ons gemak bekijken.

Er was een speciale tentoonstelling over vulcanisme en verder een deel waar volgens de indeling van ‘Strunz’ prachtige mineralen in vitrines uitgestald lagen. Een lust voor het oog. Verder was er een afdeling gesteenten, edel- en halfedelstenen, zoutverbindingen bewaart in parrafineolie en gesteenten en de toepassingen in Münster en omgeving. Een deel van de uitgestalde collectie bestond uit schenkingen en nalatenschappen. Zelfs de vensterbanken waren nog interessant, z e bestaan uit verschillende gesteenten uit allerlei delen van de wereld.

Het geheel was zeer de moeite waard.

Rond half een was de inwendige mens aan de beurt. Het Fraulein dat ons bediende schrok zich rot van al die belangstelling en haastte zich ons mede te delen dat ze niet genoeg broodjes had. Koffie lukte nog net. Maar GEA zou GEA niet zijn als we voor een gat gevangen zouden zitten. Vlakbij was een zaakje waar ze broodjes in overvloed hadden en al snel hadden de meesten er één opgehaald zodat we toch aan onze trekken kwamen.

Bij de St. Lamberti kerk zou de gids op ons wachten. We troffen het wel: midden in de stad, bij de vredeszaal was het een drukte van jewelste. Dure auto’s, politie en een massa mensen. Er was geen doorkomen aan. Wat bleek? De Westfaalse Vredesprijs werd op dat moment uitgereikt en alles wat rang en stand had was aanwezig. Wij bleven staan en Piet ging op zoek naar de gids. Volgens de papieren moest het een dame zijn. Die was in geen velden of wegen te bekennen en na wat rondvragen hier en daar bleek er een man op ons te wachten.

De tour door Münster begon achter de vredeszaal, vanwege de toestand met die uitreiking konden we er niet in. Het verhaal van de gids was er niet minder om. Op een onderhoudende manier schilderde hij een beeld van wat er zich afspeelde tijdens de vijf jaar dat er onderhandeld werd over de Vrede van Münster. Hoe de gevoeligheden lagen bij de verschillende delegaties en hoe er soms weken over details onderhandeld werd. Een prachtig verhaal.

Het centrum van Münster lag na de oorlog volkomen plat. Alle ‘oude gebouwen’ zijn na de oorlog opnieuw gebouwd. Ook een aantal kerken moest van de grond af opnieuw overeind gezet worden. Het aanvankelijke plan van het stadsbestuur een nieuw en modern centrum te maken stuitte op zoveel verzet van de inwoners, dat men hier toch vanaf zag. En zo is er een heel mooie Altstad ontstaan met prachtige historische gebouwen. Overigens is de inrichting van de vredeszaal wel origineel.

We hebben een bezoek gebracht aan de kathedraal en het pompeuze graf van Bischop Van Galen, in het oosten van Nederland bekent als ‘Bommenberend’. Hij heeft daar in de middeleeuwen huisgehouden, gemoord en geplunderd. In de zelfde kerk staat een eeuwenoud planetarisch uurwerk. s’Middags rond twaalf uur staan er soms honderden mensen te wachten op de gebeurtenissen rond die tijd. Klokken beginnen te slaan, er klinkt trompetgeschal en er beweegt van alles.

De stadtour bracht ons verder bij een barokke kerk, de Egidiuskerk uit de 18^e eeuw en de Erbdrostenhof, een stadpaleis, beiden van de zelfde architect. Het was inmiddels half vier en de kelen waren knap droog. Een terras was gauw gevonden en we lieten het ons goed smaken.

Tegen vijf uur ging de trein naar Gronau, waar we de dag afgesloten hebben met een gezellige en heerlijke maaltijd.

Epiloog

Oogstjaar 1937

‘Was möchten Sie trinken?’ vraagt de waard opgewekt.

"Johannisbeersaft, aber nur wenn sie ein gutes Jahr haben!’ is het antwoord van Fred. De waard kijkt hem enigszins verwonderd en vragend aan; zo van: meent hij het nu of niet?

‘Ich werde mal im Keller kucken’ zegt hij dan en weg is hij.

Even later komt hij terug met een flesje, omwikkeld met een wit servet. Hij toont Fred het etiket en zegt: ‘Ernte 1937’. Fred knikt goedkeurend. Met de nodige omslachtigheid opent de waard het flesje, schenkt een beetje in een glas en Fred mag proeven.Hij houd het glas tegen het licht, laat de vloeistof door het glas rollen, steekt zijn neus er eens in. Proeft en knikt uiteindelijk goedkeurend. Het glas wordt bijgeschonken.

Terwijl hij wegloopt zegt de waard terloops: ‘ Sie wissen dass die Flasche nur 35 Euro kostet, nicht wahr?’

‘Das bezahle ich nicht !’ is de reactie van Fred. De waard draait zich om, kijkt Fred diep in de ogen en zegt: ‘ Mein Herr, dies ist ein sehr altes und ehrenwertes Haus mit dicken Mauern und sehr tiefen Kellern. Wenn Sie da unten verbleiben hört Sie hier kein Mensch schreien.’

Dan loopt hij lachend weg.

Stadswandeling door Deventer.

Op zondag 9 april 2006 heeft er op initiatief van de petrografie werkgroep een stadswandeling plaats gevonden door Deventer. Het doel van deze wandeling was de in Deventer gebruikte natuursteen te bekijken. Peter Venema had deze route uitgestippeld en was tevens onze gids.

We beginnen voor het station van Deventer, waar al gelijk een aantal natuurstenen banken opvallen. Ze zijn gemaakt van zgn. Belgisch Hardsteen, kalksteen met fossielen. Deze laatste zijn er in ruime mate in te zien. Hele groepen maar ook enkelingen. Via de Leeuwenbrug met Graniet met Cordieriet en Gabbro: Noriet gaan we de stad in. Via het politiebureau met Pikriet (Hessisch Grün) gaan we richting Brink. Daar zijn o.a. te zien: Basalt, Zandsteen , Travertijn en Gabbro.

Daarna naar de Bergkerk. Deze is opgetrokken uit Tufsteen ( Römer tuf) met hoekstenen van trachiet (Drachenfels).

Via allerlei straten en steegjes lopend over kwartsdiorietporfier, kwartsiet ea. en in de gevels Trachiet(Weidehahn), Zandsteen, Hoornblendechist (Pillarguri Sort), Kalksteen met Moluscen en Kwartsiet met Dumortieriet en Cyaniet (Azul Macubas) komen we bij het oudste stenen gebouw van Nederland, de Proosdij met in de muur Drachenfels Trachiet en Römer Tuf. De grote kristallen Sanidien zijn duidelijk in de Trachiet te herkennen.

Via het Grote Kerlkhof met de Lebuïnuskerk met Römer-, Ettringer-, en Hasenstopptufsteen, Drachenfelstrachiet en Zandsteen en een bestrating van rolstenen afgewisselt met vakjes noordelijke zwerfstenen. Door de Hofstraat en de Nieuwstraat met veel puien van Larvikiet en een met Migmatiet gaat het richting Broederenplein, de Broederenstraat door met Migmatiet en Marmer naar de Lage Bisschopstraat met mooie zwarte Gabbro met uiteindelijk een prachtige Rapakivigraniet aan de pui van no. 76.

Als laatste gaan we door de Smitsgang met een muurtableau met diverse gesteenten.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------