Zondag 30 mei brengen we een bezoek aan de groeve De Dellen bij Laacher See in de Eifel. We gaan met eigen vervoer en ontmoeten elkaar om 11.00 uur bij de groeve. Aanmelden bij de secretaris.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Saksen en wel de omgeving van Annaberg-Buchholz was deze keer ons reisdoel. Het is een oud mijnbouw gebied waar in het verleden veel zilver en tin gewonnen werd. In het gebied zijn op allerlei plaatsen de overblijfselen van deze activiteiten terug te vinden. Oude haldes, besucher bergwerke en musea. Verder worden er een aantal steengroeves geëxploiteerd.

Waldgasthof Hotel Am Sauwald in Tannenberg was de uitvalsbasis. Een prachtige locatie, midden in het bos gelegen. Prima kamers, goed eten en een gastvrije eigenaar, die er alles aan deed om het ons naar de zin te maken. Een aantal van ons was al de zondag voor Hemelvaart aanwezig, de rest kwam in de loop van de week; woensdag was iedereen aanwezig. In totaal 25 personen.

Zij die reeds op maandag er waren hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt de omgeving te verkennen en een bezoek aan Karlovy Vary (Karlsbad) te brengen.

Donderdag begon de excursie met en bezoek aan de steengroeve in Dörfel. Op jacht naar Fluoriet

en andere mineralen. Helaas was het voor Fred en Gertjan niet mogelijk in de gro

eve te komen. De toegang was te smal en te stijl. Zij zijn naar de halde van de Abrahamsschacht gegaan en hebben zich daar, zoals later bleek prima vermaakt. Er waren nog wat andere zoekers aanwezig en al gauw werden de eerste bescheiden vondsten gedaan. Tot dat Arnold Lenderink een plek vond waar een paar brokken gesteente lagen met kwarts en mooie Fluoriet. Met een paar man hebben we de stukken gesteente voorzichtig gebroken. Het materiaal was erg zacht en viel bij het minste en geringste uit elkaar. Toch hebben we een aantal mooie Fluoriet groepen kunnen bergen. Er zat wat Kwarts, o.a. een dubbele scepter, en Bariet bij.

Voor de vrijdag stond de halde van de Abrahamsschacht bij Mariënberg op het programma. Deze halde is men aan het afgraven, zodat er steeds weer nieuw materiaal te voorschijn komt. Helaas was het weer bar en boos. Het regende aan een stuk en het was ook nog eens koud. Geen goede omstandigheden om met een loupe naar micromounts te speuren. De toekomst zal dan ook moeten uitwijzen of er iets gevonden is en wat. We hebben wel het nodige materiaal meegenomen en moeten dan thuis maar zien of het wat is.

De zaterdag was het weer al een stuk beter. Weliswaar nog steeds koud, maar droog. Eerst naar de Herold groeve in Venusberg. Een grote kalksteen groeve waar we zonder problemen in mochten. Het gesteente was doortrokken met Calcietbanden, maar er zat nergens ruimte in zodat

er geen kristallen te vinden waren. We hadden het al vrij vlot bekeken en zijn zonder vondsten naar Hammerunterwiesenthal vertrokken. Onderweg trok het helemaal dicht en toen we voor de poort van de Fonolietgroeve stonden was het zicht 20 meter. Een zoekplaatje en niemand wist waar te gaan om in de groeve te komen. Uiteindelijk hebben we de weg die ons in de groeve bracht gevonden en beneden was het zicht goed. De vondsten ook. Er lag veel vers materiaal met holtes, die gevuld waren met Natroliet, Calciet en waarschijnlijk Thomsoniet. Al spoedig had iedereen zijn buit binnen en werd de terugweg met goed gevulde rugzakken aanvaard.

Een aantal van de dames heeft de dagen doorgebracht met wandelen in de omgeving van Tannenberg. Ondanks dat het weer niet echt geweldig was hebben zij genoten van het landschap en de Kaffee mit Kuchen.

En aan het einde van elke dag gezellig met elkaar eten. Met zijn allen aan een lange tafel gezeten konden we genieten van de kookkunsten van de kok van het hotel. Hij kreeg het voor elkaar binnen redelijke tijd een ieder van een smakelijke maaltijd te voorzien.

De mogelijkheden om excursies te organiseren worden steeds minder. Het verkrijgen van toestemmingen wordt in bepaalde gebieden steeds moeilijker zo niet onmogelijk. Zelfs groeves waar het jarenlang geen enkel probleem was houden nu de hekken gesloten. Zelfs in het Sauerland wordt het lastig, maar desondanks was de excursiecommissie erin geslaagd een programma rond te krijgen. Een goede zaak waarvoor dank.

De groep streek deze keer in de omgeving van Grevenstein neer bij de Landgasthof Grevenstein. Een klein hotelletje dat door Nederlanders geëxploiteerd wordt, die nog niet helemaal begrepen hebben hoe het toegaat in de horeca. Ze deden wel erg hun best en wij hebben er de stemming niet door laten bederven.

De donderdagmorgen zijn we begonnen in Kallenhardt bij de groeve Brühne. Onder in de groeve lag vrij vers materiaal waar al spoedig mooie Malachiet en Calciet werd gevonden. We hadden het rijk niet alleen, er was ook nog een groep uit Groningen aanwezig. Op een ander plekje was Arnold bezig een grote steen te bewerken. Ondanks gezwaai en andere aandachttrekkerij duurde het een heel poosje voordat de rest van de groep in de gaten had dat het de moeite waard was daar een kijkje te gaan nemen. In holtes zat prachtige Malachiet gecombineerd met glasheldere Bariet kristalletjes. Prachtige micromounts en voldoende voor iedereen.

Voor de Vrijdag stond Brilon op het programma, maar omdat er zich een mogelijkheid voordeed de mijn in Dreislar te bezoeken ging onze voorkeur daar naar uit. Daar troffen we naast GEA Breda een oude bekende, Peter Fleiszig, waar wij in het verleden ook al eens mee op stap waren geweest. Omdat er slechts een kleine groep naar binnen kon en het een initiatief van Breda was zijn er slechts twee mee naar binnen geweest. En omdat het niet echt spectaculair was heeft de rest er maar van afgezien en zich op de Halde vermaakt. Er lag genoeg materiaal en er werden best leuke dingen gevonden. Helaas wordt de productie van deze mijn binnenkort stilgelegd, zodat ook aan deze vindplaats een einde komt.

Zaterdag zouden we ons geluk beproeven in Oberberge en Hellefeld. Bij de voorexcursie was er in Oberberge een hele enthousiaste en aardige dame op het kantoor aanwezig die er geen enkel probleem mee had dat wij de groeve in gingen om te zoeken,. Mooi geregeld. Het enige probleem was de slagboom. Als deze dicht zou gaan was het een heel eind lopen. Dus voor begin van de excursie even gaan informeren of deze open kom blijven. Alberd en Riet namen dit op zich. De dame was niet aanwezig, wel een heer. En deze deelde mede dat er geen sprake van kon zijn dat wie dan ook de groeve mocht betreden. Oberberge konden we dus wel vergeten.

Dan maar ’s morgens naar Hellefeld. In het verleden waren we daar ook al eens wezen kijken. Toen was er absoluut niets te vinden. Al gauw bleek dat de situatie niet veel veranderd was. De groeve was een stuk groter, maar geen spoor van welk mineraal dan ook. Al gauw waren we het er over eens dat we nog maar en keer naar Kallenhardt moesten gaan. Die groeve is erg groot en we waren nog maar op twee plekjes geweest. En ook nu hebben we ons daar prima vermaakt en leuke dingen gevonden.

Zondag 26 April zijn we met 19 deelnemers op excursie in de buurt van Osnabrück geweest. Op het programma stonden twee groeves. De 'kleigroeves' bij Wehrendorf en Wallenhorst. In de Doggertonschieffer zijn daar kiezelgeodes te vinden met Dolomietgangen erin. Te vinden zijn oa. Galeniet, Pyriet, Sfaleriet, Chalcopyriet, Kwarts, Malachiet, Siederiet en Dolomiet.

Rond 10.00 uur was iedereen aanwezig en kon het feest beginnen. Het weer werkte mee en al spoedig was iedereen druk aan het krabben en hakken. Het lag er bezaaid met knollen en bij vele was de inhoud hoopvol. Al gauw werden de eerste leuke stukken gevonden met Sfaleriet en Kwartskristallen in de Dolomiet. Ook van de andere mineralen kwamen kristallen aan het daglicht. Het is een leuke groeve om in te zoeken. Hij is niet diep en de wanden zijn niet gevaarlijk en zeker met het voorjaarszonnetje erbij kun je je daar prima een paar uurtjes vermaken.

Rond de middag zijn we richting Wallenhorst vertrokken. Volgens de beschrijvingen met andere mineralen dan in de vorige groeve. Covellien, Gips, Pyromorfiet en Cupriet naast enkele andere zitten ook daar in geodes. En ook hier lagen er genoeg van deze knollen om onze lusten op bot te vieren. De resultaten waren wat minder, hoewel ook hier leuke dingen gevonden werden.

Het reisdoel was deze keer de omgeving van Vogelsberg in Hessen. In 2004 waren we daar voor het laatst en dat was toen een hele gezellige en geslaagde excursie. De excursiecommissie had het geheel voorbereid. Toestemming voor groeves en onderdak voor 26 deelnemers bij Pension Bechthold in Schotten Rainrod. De dames gingen aan de wandel en 's avonds ging de groep met zijn allen eten bij de 'Kupferschmiede'.

Het grootste deel van de deelnemers was al op woensdag aangereisd of eerder. De groeve in Langd, die in het programma stond opgenomen bleek niet geschikt voor een bezoek in het voorjaar. Het is een oude groeve die tot natuurgebied verklaard is en waar o.a. uilen aan het broeden waren.

Donderdagmiddag zijn we naar de eerste groeve gegaan in Ober Widdersheim. We troffen daar twee mensen van de plaatselijke vereniging, die al even rondgekeken hadden. In het gedeelte waar nu gewerkt werd was niets te vinden; dan maar op de "oude" bekende plek zoeken. Dat deel van de groeve wordt dichtgestort en het kon wel eens de laatste keer zijn dat daar gezocht kan worden. De hele groeve sluit overigens binnen niet al te lange tijd.

De beide Duitsers waren zeer behulpzaam en wezen ons op het gesteente, dat we hebben moesten om mooie Calciet, Natroliet, Chabasiet en Skoleziet te vinden. Na enig hakwerk kwamen deze dan ook te voorschijn, van het een wat meer dan het ander.

Vrijdag was de beurt aan Gedern. De man op de weegbrug was dezelfde als vier jaar geleden. Ook deze keer zag, hoorde en wist hij niets. We konden zo doorlopen. Alleen Jannie Boonstra niet. Die dacht haar schoenen schoon te houden door over de weegbrug te lopen. Hevig gesticulerend kwam de 'brugwachter' uit zijn hok en riep dat ze van de brug af moest. 'Sie sind viel zu schwer' was zijn argument.

De groeve ingaan was helemaal niet nodig. Vlak bij de ingang lag grof gebroken gesteente dat vol zat met holtes waarin van alles te vinden was zoals: Chabasiet, Erioniet, Offretiet ea. Tegen het einde van de middag waren de rugzakken dan ook goed gevuld. Wij zijn maar niet over de weegbrug gegaan. Eigenlijk stond Ortenberg voor de middag op het programma, maar dat hebben we maar naar de zaterdag gezet.

Voor de zaterdag stond Langd op het programma, maar vanwege de broedende vogels werd dat Ortenberg en na de middag voor de liefhebber de zandafgraving te Rockenberg. De groeve in de Gaulsberg viel een beetje tegen. Op een plek waar jaren geleden ook al Natroliet gevonden werd lag nu nog wat materiaal. Soms met mooie Calciet, Apophylliet en Analciem. Verder in de groeve was niets te vinden. Ook deze groeve zal binnenkort gesloten worden.

Zondag ging een deel van de groep door naar het Zwarte Woud naar de Clara en de rest ging huiswaarts. Van de laatste groep zijn er naar Dreislar in het Sauerland gereden en hebben daar op de Halde naar Bariet ed. gezocht. Er lag voldoende materiaal en er zijn leuke dingen gevonden.

Terugkijkend op de excursie was deze zeer geslaagd. Het weer was redelijk goed; de vondsten ook en bovenal was het weer eens oer gezellig met elkaar.

Voor het eerst sinds jaren heeft de excursiecommissie toestemming gekregen de groeve in Grevenbrück te betreden. Omdat de datum kortdag was gingen er "maar" 13 mensen mee. Het weer was ons gunstig gezind en al gauw hadden we een plek gevonden waar vers gesprongen materiaal lag. Het gesteente zat vol met holte's en spleten, die gevuld waren met Calciet en Dolomiet in allerlei kleuren. Voldoende te vinden voor iedereen. Het gehamer was dan ook niet van de lucht.

Rond drie uur was iedereen ruim voorzien van de nodige stukken en en gingen we bepakt en bezakt huiswaarts. Een mooie dag met dank aan de:

De Hemelvaartexcursie van Gea Kring Twente 2006 ging naar het Fichtelgebirge in Noord Beieren. Voor ons doen een fikse afstand, zeker voor twee dagen zoeken. Al gauw was voor ons het besluit gevallen in ieder geval langer te gaan, minstens een week. We zijn dan ook met zijn vieren, Fred, Aafke, Joke en ondergetekende de zondag voor Hemelvaart naar Fichtelberg gegaan.

Het internet biedt voor een hoop zaken uitkomst. Ook als het om vindplaatsen van mineralen gaat. De informatie die je raadpleegt moet wel van recente datum zijn, anders gaat het net als met de prachtige verhalen die in de Lapis staan. In het verleden kon alles, nu niets meer. Veel was er niet te vinden op het internet, maar een verhaal over de Acherwiese van 2005 zag er hoopvol uit. Bovendien wilden we niet hele dagen zoeken, maar ook iets van de omgeving zien. Op het programma stond het slot Ermitage bij Bayreuth en het Felsenlabyrint bij Wunsiedel.

Maandagmorgen zag het er goed uit, niet koud en de zon scheen. Een dagje Bayreuth leek ons een goed idee. Het is een mooie oude stad met een aantal markante gebouwen, waaronder het Opernhaus. Het centrum is een gezellige winkelstraat, zogenaamd voetgangersgebied, met als enige nadeel dat de stadsbussen er wel mogen rijden. Het duurde dus ook niet lang of ik liep hopeloos in de weg voor de bus. De chauffeur bleef heel rustig, maar een dame een eindje verderop stond zich hevig op te winden en probeerde mij met de armen zwaaiend en luid schreeuwend duidelijk te maken dat ik aan de kant moest. Je hebt vakantie of je hebt het niet!

Na de middag richting Eremitage, een eindje buiten de stad. Een park van 49 hectare oppervlakte met een slot dat in 1715 gebouwd is en het park dat in 1735 door Markgraf Friederich aan zijn vrouw geschonken werd. Het park bevat veel Barokke elementen. Grote vijvers met strakke heggen eromheen. Sommige gedeelten zijn aan renovatie toe en op verschillende plekken is men hiermee bezig. Verrassend is het theehuis; mooi van lelijkheid met een gouden koets op het dak en pilaren in kitscherige kleuren, die bij nader inzien geheel bekleed zijn met mineralen en gesteenten. De witte bestaan uit kwartskristallen; de andere kleuren uit jaspis, koperslakken ea. Aan beide zijden van het gebouw bevinden zich half ronde gaanderijen die een grote vijver met fonteinen omsluiten. Aan renovatie toe is het barokke zwembad met allerlei mythologische beelden. Op zich een prachtig geheel, maar in slechte staat van onderhoud. Het is park vrij toegankelijk en zeker de moeite waard.

Achter in de middag nog even mineralen zoeken. De beschrijving van de Acherwiese, die Achter Achter in de middag nog even mineralen zoeken. De beschrijving van de Acherwiese, die ik van internet geplukt had, klopte als een bus. Al gauw liepen we over een akker met maïs te struinen op zoek naar groene granaat. Stenen lagen er genoeg, maar granaat, ho maar! We moesten onze expeditie helaas afbreken door een opkomend onweer. Fred raapte nog een stukje op dat er hoopvol uitzag en wij haastten ons naar de auto. Morgen gaan we eens aan de andere kant van de akker kijken. Misschien hebben we daar meer succes.

Voor de dinsdag staat een bezoek aan het Felsenlabyrinth-Luiisenburg bij Wunsiedel op het programma. Tijdens het bovencarboon, 240 miljoen jaar geleden, werden de plooien van een al lang niet meer bestaand hooggebergte gevuld met gloeiende magma. Over een lange periode stolde de magma tot Graniet. Het dekgesteente, bestaande uit Schiefer en Marmer erodeerde weg door de jaren heen. Sinds het Tertiair, 30 miljoen jaar geleden, kreeg de erosie vat op de Graniet. De verwering werd bevorderd door de horizontale en verticale scheuren in de graniet, die ontstaan waren door de onregelmatige afkoeling. Het bijna tropische klimaat van het Tertiair bevorderde de chemische afbraak; de vorst en de temperatuurwisselingen tijdens het daaropvolgende Diluvium brachten een hevige mechanische verwering teweeg. Omdat de erosie het eerst de hoeken en kanten aanpakt ontstaan er eerst wollsack en matrasvormige bouwsels. Toen vervolgens de zich in de naden bevindende erosie resten weggespoeld worden veranderen de blokken Basalt langzaam van positie en vallen uiteindelijk van elkaar. Het resultaat is het Felsenlabyrinth. Er is een wandeling uitgezet die tussen en onderdoor de gigantische Granietblokken gaat. Brede doorgangen worden afgewisseld door kruipdoor-sluipdoor gangetjes waar je bijna op je knieën door heen moet.

Na de middag gaan we naar Wunsiedel en komen in het Fichtelgebirgsmuseum terecht. Naast een collectie voorwerpen uit de omgeving herbergt het een prachtige mineralenverzameling.

De indeling is nu eens niet volgens Strunz, maar naar de geologische indeling van het gebied. In elke vitrine hangt een geologisch kaartje met daarop aangegeven de gesteentelaag. Verder geslepen voorbeelden van het gesteente en de mineralen die er in voorkomen. Mooie gesteente voorbeelden en prachtige stukken met mineralen.

Achter in de middag weer naar de Acherwiese, nu aan de andere kant. De eerste steen die ik opraap is raak. De groene granaatje zijn met het blote oog te zien. Ze zitten in Albiet. Als we de akker oplopen en weten welke stenen we moeten hebben, Gneis met Albiet, vinden we in een uur tijd een emmer vol. Er zitten ook stukken bij met groene kristallen, waarschijnlijk Epidoot.

Onze dag is weer goed. Als we bij het hotel komen zijn Piet en Ann aangekomen..

Woensdagmorgen gaan de drie mannen op zoek naar een paar groeves in de buurt van Tröstau en gaan de dames aan de wandel. We worden door een vriendelijke inwoner letterlijk en figuurlijk het bos ingestuurd. Van de groeves, die al jaren stilliggen, is niets terug te vinden. Na een wandeling van een uur besluiten we terug te rijden naar de grote weg van waaruit we een groeve hebben zien liggen. Deze te vinden was niet zo moeilijk, toestemming om er in te komen onmogelijk. Omdat Piet niet op de Acherwiese is geweest gaan we uiteindelijk daar maar naar toe.

Rond half twee zijn we, net als de vrouwen weer bij het hotel. We besluiten met de Sessellift vanuit Bishofsgrün de Ochsenkopf op te gaan en weer naar beneden te wandelen. De berg is 1024 meter hoog en geeft een prachtig uitzicht over het Fichtelgebirge. De wandeling van ruim een uur is mooi, al begint het weer langzaam minder te worden. Als we naar het hotel rijden regent het. En niet voor de laatste keer die week. Een groot deel van de deelnemers aan de Hemelvaartexcursie is inmiddels aangekomen; de groep wordt steeds groter.

De donderdag morgen gaan een aantal mensen naar een groeve; Fred en ik blijven in de buurt. Wij gaan in het bos tegenover de oude zilvermijn op zoek naar Rookkwarts, dat daar volgens een oud verhaal uit de 80er jaren te vinden moet zijn. Sporen van oude mijnbouw waren er genoeg in het bos; pingen en een lange diepe geul waren er de overblijfselen van. In het bos lagen stenen met aders van Haematiet voor het oprapen. Geen kristallen maar toch wel mooi. Van de Rookkwarts was niets te zien. Na een paar uur in de stromende regen gelopen te hebben vonden we het welletjes. We zijn nog even bij de oude mijn gaan kijken die nu te bezoeken was. De gids vertelde dat er Zilver en Goud gevonden was in het verleden. De Haematiet in het bos bevatte ook een heel klein percentage zilver. Vandaar de mooie glans. Het goud werd op 600 meter diep uit Pyriet met een beetje Goud erin gewonnen. De gids verkocht stukjes hiervan tegen een redelijke prijs.

De anderen zijn in de Basaltgroeve Tichelberg Bij Pechbrunn geweest. Zij hebben daar mooie zeolieten gevonden.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Naar het Fichtelgebergte. Voor ons een heel nieuw gebied. Op pad met een gids, Michael Marr, die

Vol goede moed vertrekken we woensdagmorgen en komen na een drukke maar goed verlopen reis aan bij Gasthof Markhof. Foto's op internet blijken toch altijd mooier! Het pension is gedateerd, maar de prijs is er naar. En Frau Gisela Markhof is een geweldig gezellige, hartelijke gastvrouw. Alles is mogelijk, ze geniet zichtbaar van ons. We voelen ons thuis en zouden zo teruggaan.

We zien 's woensdags de zon nog volop schijnen, iets wat de dagen erna helaas bijna niet meer voorkomt.

Donderdagmorgen gaan we met zeven mensen -we hebben de dag nog voor onszelf- naar de basaltgroeve Teichelberg in Pechbrunn.De regen valt met bakken uit de lucht, als we uit de auto stappen.Dat wordt dus direct regenpakken aan. We hebben het geluk twee Duitse mineralenzoekers tegen het lijf te lopen, die net weer weg willen, maar ons eerst nog even heel vriendelijk naar de goede plek brengen. Witte plekken schitteren ons tegemoet met veel holtes. Natroliet, Phillipsiet, andere zeolieten. Hoewel alles nat is, de stenen glad zijn en het zoeken dus moeilijk is, is het toch een feest.Vooral als het al vrij snel weer droog wordt. Leg dat maar eens uit aan "normale" mensen!

's Middags gaan we langs de Acher Wiese, waar Bert en Fred de dag ervoor mooie, groene granaatjes gevonden hebben. Het zal de kou wel zijn: wij vinden niks.

De heren gaan daarna nog even naar het bos tegenover het Silbereisenbergwerk. Hier hebben Hans, Albert en ik de dag ervoor naar rookkwarts gezocht, maar alleen wat hematiet gevonden. Deze keer vinden ze veel meer mooie hematiet door een gelukkige "krabactie"onder een boom.De hele groep is hier de dagen erna wel geweest om wat hematiet mee te nemen.

Ik hou het voor gezien, vind de warme douche om mezelf weer op temperatuur en de verwarming om de kleren droog te krijgen, even belangrijker. Beide functioneren prima en blijven de dagen erna helaas belangrijk.

's Avonds is iedereen gearriveerd en eten we met een grote groep in een restaurant in de buurt.Het is weer ouderwets gezellig.

Vrijdagmorgen beginnen we met z'n allen - we hebben zelfs gasten uit Den Haag - aan onze excursie.Na wat aanloopproblemen, omdat onze gids te laat is door familieomstandigheden, starten we om kwart voor elf in Gefrees bij een maisveld waar in de stenen van het land diopsied gevonden kan worden.Het is fris maar droog. De klim omhoog laat ons voelen hoe ongetraind we zijn.Onze vondsten zijn minimaal, maar misschien hebben anderen meer gevonden? Ik geniet in ieder geval van de natuur.

Na een uurtje gaan we naar de omgeving van Falls, waar we op zoek gaan naar rose granaatjes,weer aan de bosrand. Met de gids bekijk ik een interessante ontsluiting, waar ook nog twee stukjes disthen zitten.(hij krabt er eerst het mos af!) De rest is door mineralenzoekers meegenomen.

Het is nog steeds droog, als we hier weggaan.Het restaurant waar de gids wil pauzeren slaan we over, want we willen allemaal graag naar de Halden van de Johanneszeche en de lucht wordt steeds grijzer.

De Halden zijn inderdaad wat we allemaal graag willen: heel veel stenen waarop iedereen zich naar hartelust op zijn eigen manier kan uitleven; binnen de kortste keren is iedereen hier zielstevreden bezig.Helaas begint het vrij snel te miezeren, overgaand in steeds hardere regen. Maar we laten ons niet kisten, gaan gewoon door. Er worden leuke dingen gevonden: sterrenkwarts, calciet, dolomiet, muscoviet, tourmalijn en zelfs een beryl!

In de Gaststube dan gezellig koffie, een wijntje, kletsen, grappen en grollen, opmerkingen die heen en weer vliegen, samen eten, weer een drankje. Deze gezelligheid vind ik ieder jaar weer het hoogtepunt. Het voelt zo heerlijk vertrouwd in de groep. Dan zing je toch vanzelf de mooiste duetten met Fred en danst de Engelse wals met Herman? Ik vind het heerlijk, dit onbezorgd genieten.

De zaterdag is bijna een copie van de vrijdag. We gaan alleen vroeger op pad. Naar de omgeving van Erbendorf deze keer. Achter de Sportplatz in het bos zoeken naar cerussiet, een stuk verderop krabben in het bos om magnetiet te vinden, dan weer naar een bosrand om fosfaten te zoeken. De vondsten zijn niet echt geweldig, maar het is droog. Tot twaalf uur!

Met een aantal mensen zijn we na het officiële programma teruggegaan naar de Halden van de Johanneszeche.Daar worden we nat tot op het bot, maar je geeft als echte mineralenzoeker niet op, nietwaar?

Onze wandelclub heeft zich deze dagen trouwens ook kranig geweerd. Het is hier steiler dan in het Sauerland. De dames zijn ook regelmatig nat geworden, maar hebben toch genoten van dit mooie wandelgebied, laten ze weten. Jammer dat An moest afhaken, maar die organiseert dan prompt weer een slakkenrace. Creativiteit alom.

Het "slotavonddiner"in de Markhof is uiteraard heel gezellig. Hans organiseert spontaan een verloting omdat hij al heeft voorzien dat de vondsten wat minder zouden zijn. Ook onze gids brengt nog wat mineralen mee.

Na een nacht met heel veel regen, is het de volgende morgen zowaar droog als iedereen vertrekt. Wij blijven nog een dag en gaan nog een keer naar Pechbrunn. En geloof het of niet: we zoeken daar heerlijk met het zonnetje in de rug. We gaan naar het museum in Wunsiedel terwijl de zon schijnt. Aan te bevelen trouwens, dat museum. En als we 's avonds zitten te eten in de Markhof schijnt de zon nog steeds. Maar oh, wat is het stil! We zitten er helemaal alleen. Was Jan (Burgermeester) er maar om dat wonderschone Schwalbenlied van Heintje nog eens op zijn geheel eigen wijze te zingen. ( bedankt Jan, het heeft nog dagen in mijn hoofd gezeten!)

Frau Gisela Markhof laat ons nog wel weten dat ze ontzettend van ons genoten heeft: we waren allemaal zo vrolijk en gezellig en niemand zeurde. Dat horen we toch ieder jaar! Zullen we dat vooral zo houden? Dank jullie wel, allemaal!